چگونه از یکنواختی ترکیب شیمیایی در صفحات فولادی A516 Gr70 اطمینان حاصل کنیم؟

یکنواخت نبودن{0}}ترکیب شیمیایی می‌تواند به راحتی منجر به فراتر رفتن یا پایین‌تر رفتن محتوای عنصر موضعی از مشخصات شود و در نتیجه باعث ایجاد نقص در جوشکاری شود.

محتوای کربن موضعی بیش از حد بالا باعث ایجاد ساختارهای مارتنزیتی سخت و شکننده در ناحیه تحت تأثیر گرما{0}}ها (HAZ) می‌شود و خطر ایجاد ترک‌های سرد را افزایش می‌دهد. برعکس، محتوای ناکافی کربن موضعی ممکن است منجر به مقاومت جوش ناکافی شود.

گوگرد (S) و فسفر (P) عناصر مضر به شدت کنترل شده در استاندارد A516 Gr70 هستند. غنی‌سازی موضعی این عناصر، نقطه ذوب فولاد را کاهش می‌دهد و ترکیبات یوتکتیک ذوب پایین را تحت دمای جوش بالا تشکیل می‌دهد. این منجر به ترک های داغ یا ترک های انحلال می شود.

ترکیب شیمیایی یکنواخت برای اطمینان از استحکام و چقرمگی اتصالات جوش داده شده با مواد پایه ضروری است.

اگر نواحی موضعی ورق فولادی دارای غلظت کم عناصر تقویت کننده مانند منگنز یا سی باشد، استحکام اتصال در این نواحی پس از جوشکاری کمتر از ماده پایه خواهد بود. این باعث ایجاد نقاط ضعیفی می شود که ممکن است ابتدا تحت بارهای اعمال شده شکسته شوند.

A516 Gr70 معمولاً در مخازن فشار کم-مورد استفاده قرار می‌گیرد، که نیاز به چقرمگی-درجه حرارت پایین بالا دارد. ناهماهنگی‌های ترکیبی باعث می‌شود که اندازه دانه‌های ناهموار در ناحیه تحت تأثیر گرما{5}}ناهمواری ایجاد شود، که منجر به کمبود چقرمگی موضعی و افزایش حساسیت به شکستگی شکننده در دماهای پایین می‌شود.

یکنواختی ضعیف ترکیب، تنظیمات پارامترهای جوشکاری را پیچیده می کند و ثبات تولید را کاهش می دهد.

تغییرات ترکیب محلی باعث تفاوت در هدایت حرارتی صفحه و نرخ ذوب می شود، که نیاز به تنظیم مکرر جریان یا ولتاژ جوش برای اطمینان از کیفیت همجوشی دارد. عدم انجام این کار ممکن است منجر به همجوشی ناقص یا نقص های دیگر شود.

اگر ترکیب صفحه نوسانات قابل توجهی داشته باشد، مواد مصرفی جوش از نوع ثابت ممکن است برای همه مناطق مناسب نباشد. تغییرات موقتی در مواد مصرفی بر اساس ترکیب محلی مورد نیاز است که بر راندمان تولید تأثیر می گذارد و خطرات کیفیت را افزایش می دهد.